Gönderen: Micha Papas

Sevgili Ahmet Altan,

Ben yurtdışından sizi takip eden bir hayranınızım !

Sizi ilk En Uzun Gece kitabınızla tanıdım, henüz 15 yaşındaydım ve hayran kaldım !

Çok iyi hatırlıyorum, bu harika kitapla gazeteci olmaya karar vermiştim ve başka kuzulara yardım etmek istemiştim !

Maalesef, şartlar okumamı engelledi ama ben hep okumaya, yazmaya devam ettim, hâlâ ediyorum, çünkü en kötü hapis hayal kurmamaktır, umutlanmamaktır, bunu bana kitaplarınız öğretti !

Bilemezsiniz bana kitaplarınızla nasıl yardım ettiğinizi, nasıl umut verdiğinizi, bana Türkiye’yi öyle sevdirdiniz ki anlatamam ! Keşke çocuğum doğduğunda o Türkiye’yi ona tanıtabilsem, keşke daha doğmamış çocuğuma benim sevdiğim Türkiye’yi gösterebilsem.

Keşke ! Zor kesinlikle ama ben umudumu yitirmeyeceğim, bir mucizeyi yaşadım bile okumakla yazmakla !

Size yardım edemesem de, inanın kalbimle acınızı paylaşıyorum.

Türkiye’de gazeteci olmak belki zordur ama gururludur da !

Size teşekkür ederim.

Micha