Gönderen: Güliz Kaptan

Yıllar önce İzmir’den annem gelmişti. Ona İstanbul’u gezdirirken Kızkulesi’ne de götürdüm. Bir de baktım Çetin Altan ve eşi Solmaz Kamuran oradalar.

Annemle masalarına yaklaştık. İkisi de kitaplarını imzalıyorlardı.

Annem dedi ki: “Benim rahmetli eşim sizi çok severdi, nerde yazsanız hep sizin yazılarınızı okurdu.” Kalktı, annemin elini sıktı, teşekkür etti.

Sonra ben de: “Çok değerli iki oğul yetiştirdiniz, ben onları da okuyorum, izliyorum” dedim.

Beni kucakladı, gülerek “yerim seni ” dedi.

Şimdi bu devlete; insan etiyle beslenen bu ucube aygıta sizleri de attılar.

Biliyorum ki geçecek ve sabırla yeniden başlayacaksınız.

Enseyi karartmayalım diyerek selam, sevgi gönderiyorum.

Güliz Kaptan