Gönderen: Fatih Atabay

Duayen yazar Çetin Altan’ın kendisi gibi savaşan çocuklarına… Sevgili Altan abilerim;

Siz hapishaneye gittiğinizden beri diğer tüm kıymetli ve değerli gazeteciler, yazarlar, çizerler, müzisyenler, siyasiler, genel anlamıyla düşünenler, sizin gibi ruhları özgür bir şekilde sadece demir parmaklıklar ardındalar.

Siz asla mahkûm değilsiniz, bunun bilincindeyiz. Dışarısı hiç bu kadar sıkıcı ve ruhsuz olmamıştı benim için. Sizi seviyorum desem de, sizin için hiçbir şey yapmadığım için içi boş bir kelime olarak algılıyorum seviyorum demeyi. Kelimeler güzelliğini yitirmiş durumda burada ama eminim ki sizin orada mana buluyorlar.

Dışarıda elini kolunu sallaya sallaya gezip özgür olduğunu zannedenlerin sayısı gittikçe artıyor. Ben yazmaya karar verdim, sizin yanınıza gelip özgür olmak için.

Başarır mıyım bilmiyorum ama sizin kadar güzel başaramayacağım kesin.

Kararlı duruşunuzla bize ışık olduğunuzu sakın unutmayın. Mühim olan el etek öpmeden boyun eğmeden yaşamaktır. Sizinkine yaşamak diyorum, bizimkisine söz bulamıyorum.

Özgür olanlar düşünenlerdir, asıl tutsaklar sessizce ölmeyi beklyenlerdir. Bitmedi daha sürüyor o kavga. “Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek” demişti Adnan Yücel…

Fatih