Gönderen: Berk Bozbel

Değerli Ahmet Altan’a,

27 Nisan günüydü… Evimin tozlu raflarında bekleyen bir Ahmet Altan denemesi, bilmem kaç yıl önce aldığım, kaç paraya aldığımı hatırlamadığım bir şaheser. Televizyonlar boş ve gereksiz ziyafetler ile dolu olunca, kitabı raflardan alıp okumayı denedim. Belki ilk sayfalarını beğenirsem bitirebileceğim ilk kitap olacak.

Ve işte o günden sonra, Ahmet Altan’ı tanıdım. Şahsımın kendisine “Ahmet abi” demesi daha doğru. Doğruluğa, cesaret timsali olmaya ant içmiş bir isim.

Ona ne kadar teşekkür etsem az kalır. Ama bu borcu ödeyebilmek için, hiçbir baskıya uymayıp sonuna kadar yazacağım. Yılmadan, etmeden…

Kahvaltı soframda yanımda yer etmiş romanlarının hatrına yılmayacağım.

Berk Bozbel